Pawieł Andriejewicz Fiedotow

Encore, jeszcze, encore!



Pawieł Andriejewicz Fiedotow (1815 – 1852)

       Próżno szukać w języku polskim większych publikacji poświęconych rosyjskiemu malarzowi, którego życie przypadło na pierwszą połowę XIX w. Nieliczne wzmianki odnotowują społeczne zaangażowanie jego malarstwa. Zaczynał od malowanych ołówkiem i akwarelą nieznacznych scenek rodzajowych, po 1844 dopiero przechodząc do obrazów olejnych. Uznawany za prekursora realizmu krytycznego Fiedotow, przedstawiał w krzywym zwierciadle satyry sceny z życia średnich warstw rosyjskiego społeczeństwa, krytykując mieszczańską obyczajowość. To powodowało, że w oficjalnych kręgach akademickich jego dokonania nie były mile widziane.
      Znaczną część jego twórczości wypełniają sceny z udziałem oficerów carskich, a to w ścisłym związku z biografią artysty. Przez niemal dwadzieścia lat służył ów syn byłego żołnierza jako oficer, jednocześnie studiując w Akademii Sztuk Pięknych. Dopiero w połowie lat czterdziestych przeszedł w stan spoczynku, by całkowicie poświęcić się sztuce. Twórczość Fiedotowa koresponduje z literackimi dokonaniami współczesnego mu Mikołaja Gogola. Jego najpopularniejsze dzieła to Zaloty majora, Wdówka, Kawaler orderu i Encore, jeszcze, encore!
     
Nuda, beznadzieja to główna tematyka schyłkowego okresu malarstwa Pawła Andriejewicza. W ostatnim z naszkicowanych autoportretów spogląda na nas twarz tyleż inteligentnego, co przybitego, znużonego życiem artysty. Ostatnie lata spędził Fiedotow w domu obłąkanych, zmarł tragicznie na skutek nędzy i wyczerpania. Choroba i śmierć Fiedotowa zostały całkowicie przemilczane przez oficjalną prasę.